Text samples are from Wikipedia.
С точки зрения архитектурной принадлежности здание представляет собой образец переходного периода от романики к готике. Впервые церковь на этом участке, находившемся за пределами средневекового города, упоминается в 1225 году. Этот год выгравирован на центральном западном фасаде церкви как предположительный год постройки Яковлевской церкви. Вход ранее располагался с северной стороны, о чём сегодня косвенно свидетельствует характерная стрельчатая арка. Через тридцать лет, в 1255 году, в непосредственной близости от главной церкви рижских пригородов (каковой изначально и являлась церковь святого Якова) был отстроен монастырь для монахинь цистерцианского ордена.
Для проведения служб помещение церкви в первую очередь используют монахи-рыцари Ливонского ордена, военно-религиозной организации, которая на протяжении более чем двух с половиной веков в соответствии с системой средневековых иерархических отношений являлась феодальным сеньором Риги. Параллельно с членами Ливонского ордена в церкви устраиваются богослужения для монахинь-цистерцианок из соседнего монастыря Пресвятой Девы Марии, которых в народе именовали «поющими девами».
Изначально церковь располагалась за пределами крепостных укреплений, на территории рижского пригорода, поэтому её активно посещали жители городских окрестностей. Благодаря этому в более поздний период церковь святого Якова стяжала прозвище «самой знаменитой сельской церкви Латвии». Лишь к 1262 году, когда площадь Риги по указу членов магистрата, была существенно расширена, Яковлевский храм вместе с пригородными участками был официально включен в состав города-крепости. Эта метаморфоза повлияла на уровень привилегированности жителей этого «деревенского» района средневековой Риги, которые выиграли в статусе благодаря присоединению к центру. Кстати, с вхождением в состав Риги предместий-посадов, церковь Святого Якова также автоматически получила более высокий статус городского храма.
Приблизительно с 1430 года контроль над церковью Святого Якова начал осуществлять город Рига.
В 1522 году в условиях гегемонии католических догм, когда ещё не было точно известно, одержит ли Реформация победу в Риге, или католическая аристократическая немецкая верхушка всё же возьмёт верх, рижане осмелились провести в этой церкви первое в истории города богослужение по лютеранскому образцу. Тем не менее в 1524 году, в разгар антикатолических волнений церковь подверглась беспощадному разгрому, результатом которого было полномасштабное уничтожение интерьера. Такая незавидная участь была абсолютно у всех католических церквей Риги.
Уже вскоре, в 1525 году стало понятно, что в контексте скорее межнациональной и социополитической, чем конфессиональной борьбы между выходцами из разных сословий (патрициатом и бюргерством с одной стороны, немцами и латышами — с другой) представители лютеранского учения одержали волевую победу над католиками, В этом же году, в ознаменовании конфессиональной победы латышского населения, Яковлевская церковь обрела статус главной церкви первой лютеранской общины Ливонии. Во многом на окончательную победу лютеранства оказал влияние радикальный проповедник из Северной Германии Мельхиор Гофман, который был изгнан гораздо менее революционно настроенными соотечественниками из родного края, поскольку активно ратовал за разрушение старого «закоснелого» мира и за строительство нового на руинах прежнего.
Στις Χίλιες και Μία Νύχτες, η νεαρή Σεχραζάτ, κόρη του βεζύρη, επινοεί μια αλληλουχία ιστοριών και παραμυθιών για να αποσπάσει την προσοχή του συζύγου της, Σαχριάρ, και να γλιτώσει από το θάνατο. Στο τέλος της 536ης νύχτας, η Σεχραζάτ ξεκινά την ιστορία του Σεβάχ. Την εποχή του Χαρούν αλ Ρασίντ, χαλίφη της Βαγδάτης, ένας φτωχός χαμάλης κάθεται να ξεκουραστεί δίπλα στο σπίτι ενός πλούσιου εμπόρου και παραπονιέται στον Αλλάχ για την αδικία αυτού του κόσμου, όπου οι πλούσιοι ζουν άνετα κι ευτυχισμένα, ενώ εκείνος πρέπει να κοπιάζει όλη μέρα και να πεθάνει φτωχός. Ο ιδιοκτήτης τον ακούει και του εξηγεί ότι εκείνος, ο πλούσιος Σεβάχ, έγινε πλούσιος κατά τύχη, κατά τη διάρκεια εφτά ταξιδιών του.
Αφού ξόδεψε το μεγαλύτερο μέρος από την περιουσία που του κληροδότησε ο πατέρας του, ο Σεβάχ στράφηκε στη θάλασσα για να ξαναφτιάξει την περιουσία του. Με το πλοίο του αράζει φαινομενικά σε ένα νησί, το οποίο ανακαλύπτει στη συνέχεια πως είναι η ράχη μιας πελώριας φάλαινας, η οποία βυθίζεται και το πλοίο αναχωρεί χωρίς τον ίδιο. Ο Σεβάχ σώζεται, καθώς γραπώνεται από ένα βαρέλι και φτάνει σε ένα νησί, όπου πιάνει φιλίες με το βασιλιά και γίνεται υπεύθυνος του λιμανιού. Κάποια μέρα φτάνει στο νησί το ίδιο το πλοίο του, όπου ο Σεβάχ διεκδικεί το μερίδιό του. Φεύγει με πλούσια δώρα κι επιστρέφει στη Βαγδάτη.
Κατά το δεύτερο ταξίδι του Σεβάχ, διηγείται πως άφησε τη γεμάτη απολαύσεις ζωή στην πόλη για να ξαναβγεί στη θάλασσα, με την ιδέα να ταξιδέψει στον κόσμο και να γνωρίσει ανθρώπους, πόλεις και νησιά. Εγκαταλελειμμένος από το πλήρωμά του, βρίσκεται μόνος σε μια απόμερη κοιλάδα από γιγάντια φίδια και αρπακτικά πτηνά, τα Ροκ. Κρυμμένος σε μια από τις φωλιές τους, συνειδητοποιεί ότι τα αρπακτικά αρπάζουν διαμάντια από την κοιλάδα. Στην κορυφή της, διάφοροι έμποροι τα μαζεύουν, πετώντας κομμάτια κρέας, στα οποία κολλούν απάνω τα πολύτιμα πετράδια, τα οποία αρπάζουν τα Ροκ κι έπειτα τα τραβούν από ένα σκοινί οι ίδιοι. Ο Σεβάχ πιάνεται από ένα κομμάτι κρέας, παίρνοντας και ένα μεγάλο σακί με πετράδια, βγαίνει στην κορυφή και με τη βοήθεια των εμπόρων επιστρέφει στη Βαγδάτη με μια περιουσία από διαμάντια.
Ο Σεβάχ φεύγει από το λιμάνι της Βασόρας με το πλοίο του, αλλά για κακή τους τύχη, αυτός κι οι σύντροφοί του αιχμαλωτίζονται σε ένα νησί από έναν κύκλωπα, ο οποίος αρχίζει να καταβροχθίζει έναν-έναν τους συντρόφους του, ξεκινώντας από τους πιο εύσωμους. Ο Σεβάχ καταφέρνει να τον ξεγελάσει και να τον τυφλώσει με ένα αιχμηρό ξύλο και με τους υπόλοιπους συντρόφους του καταφέρνουν να το σκάσουν από το νησί και να φτάσουν στη Βαγδάτη, έχοντας αντιμετωπίσει ένα γιγάντιο φίδι και ξεφεύγοντας από τους φίλους του Κύκλωπα που τους κυνηγούν.
Το ταξίδι αυτό παρουσιάζει μεγάλη ομοιότητα με την περιπέτεια του Οδυσσέα στο Νησί των Κυκλώπων στην Οδύσσεια του Ομήρου.
Ο Σεβάχ ξαναβγαίνει στη θάλασσα και το πλοίο του βυθίζεται. Με τους εναπομείναντες συντρόφους του φτάνουν σε ένα νησί αγρίων, οι οποίοι τους δίνουν να φάνε ένα λουλούδι που τους αποστραγγίζει κάθε τους θέληση. Ο Σεβάχ αρνείται να το φάει κι όταν οι άγριοι κανίβαλοι τον κυνηγούν, καταφέρνει να ξεφύγει και να ενωθεί με μια ομάδα εμπόρων, οι οποίοι τον παίρνουν μαζί τους στο δικό τους νησί. Εκεί, κερδίζει τη φιλία του βασιλιά και ζει μια πλούσια κι ευτυχισμένη ζωή.
Ωστόσο, λίγο αργότερα μαθαίνει ένα παράξενο έθιμο: όταν πεθαίνει ο ένας από το ζευγάρι, τότε και ο άλλος θάβεται ζωντανός μαζί του με τα πιο πολύτιμα αντικείμενά τους. Παρά την επιμέλεια και τη φροντίδα του, η γυναίκα του Σεβάχ αρρωσταίνει και πεθαίνει κι έτσι τον αφήνουν θαμμένο μέσα σε ένα κοίλωμα, έναν μαζικό τάφο, με ένα σταμνί νερό και λίγο ψωμί. Λίγο αργότερα, ενταφιάζεται άλλο ένα ζευγάρι: ο Σεβάχ σκοτώνει τη γυναίκα και παίρνει τις προμήθειές της, καθώς οι δικές του είχαν τελειώσει, και ακολουθώντας ένα αγρίμι καταφέρνει να βγει στην επιφάνεια, καταμεσής του ωκεανού. Από εκεί, ένα πλοίο τον περισυλλέγει και επιστρέφει στη Βαγδάτη, όπου μοιράζει ένα μέρος από τα πλούτη του στους φτωχούς και ζει πολυτελή ζωή.
In 1863–1864 during the American Civil War, Edward traveled through Europe, taking the opportunity to visit the most esteemed museums and societies of the time. Initially, Edward seemed interested in helping out at a field hospital, but in letters to his father later on in the war this aspiration seemed to disappear; instead Edward considered working in the American South to assist freed African-Americans. Davidson suggests that Edward's correspondence with Leidy and Ferdinand Hayden, who worked as field surgeons during the war, might have informed Edward of the horrors of the occupation. Edward was involved in a love affair; his father did not approve. Whether Edward or the unnamed woman (whom he at one point intended to marry) broke off the relationship is unknown, but he took the breakup poorly. Biographer and paleontologist Henry Fairfield Osborn attributed Edward's sudden departure for Europe as a method of keeping him from being drafted into the Civil War. Cope did write to his father from London on February 11, 1864, that, "I shall get home in time to catch and be caught by the new draft. I shall not be sorry for this, as I know certain persons who would be mean enough to say that I have gone to Europe to avoid the war." Eventually Cope took the pragmatic approach and waited out the conflict. He may have suffered from mild depression during this period, and often complained of boredom.
Despite his torpor, Edward proceeded with his tour of Europe, and met with some of the most highly esteemed scientists of the world during his travels through France, Germany, Great Britain, Ireland, Austria, Italy, and Eastern Europe, most likely with introductory letters from Leidy and Spencer Baird. In the winter of 1863, Edward met Othniel Charles Marsh while in Berlin. Marsh, age thirty-two, was attending the University of Berlin. He held two university degrees in comparison to Edward's lack of formal schooling past sixteen, but Edward had written 37 scientific papers in comparison to Marsh's two published works. While they would later become rivals, on meeting the two men appeared to take a liking to each other. Marsh led Edward on a tour of the city, and they stayed together for days. After Edward left Berlin the two maintained correspondence, exchanging manuscripts, fossils, and photographs. Edward burned many of his journals and letters from Europe upon his return to the United States. Friends intervened and stopped Cope from destroying some of his drawings and notes, in what author Url Lanham deemed a "partial suicide".
Upon returning to Philadelphia in 1864 the Cope family made every effort to secure Edward a teaching post as the Professor of Zoology at Haverford College, a small Quaker school where the family had philanthropic ties. The college awarded him an honorary master's degree so he could have the position. Cope even began to think about marriage and consulted his father in the matter, telling him of the girl he would like to marry: "an amiable woman, not over sensitive, with considerable energy, and especially one inclined to be serious and not inclined to frivolity and display—the more truly Christian of course the better—seems to be the most practically the most suitable for me, though intellect and accomplishments have more charm." Cope thought of Annie Pim, a member of the Society of Friends, as less a lover and was more inclined towards what he described as "her amiability and domestic qualities generally, her capability of taking care of a house, etc., as well as her steady seriousness weigh far more with me than any of the traits which form the theme of poets!" Cope's family approved of his choice, and the marriage took place in July 1865 at Pim's farmhouse in Chester County, Pennsylvania. The two had a single daughter, Julia Biddle Cope, born June 10, 1866. Cope's return to the United States also marked an expansion of his scientific studies; in 1864 he described several fishes, a whale, and the amphibian Amphibamus grandiceps (his first paleontological contribution.)
During the period between 1866 and 1867 Cope went on trips to western parts of the country. Cope related to his father his scientific experiences; to his daughter he sent descriptions of animal life as part of her education. Cope found educating his students at Haverford "a pleasure" but wrote to his father that he "could not get any work done." He resigned from his position at Haverford and moved his family to Haddonfield, in part to be closer to the fossil beds of western New Jersey. Due to the time-consuming nature of his Haverford position Cope had not had time to attend to his farm and had let it out to others, but eventually found he was in need of more money to fuel his scientific habits. Pleading with his father for money to pursue his career, he finally sold the farm in 1869. Alfred apparently did not press his son to continue farming, and Edward focused on his scientific career. He continued his continental travels, including trips to Virginia, Tennessee, and North Carolina. He visited caves across the region. He stopped these cave explorations after an 1871 trip to the Wyandotte Caves in Indiana, but remained interested in the subject. Cope had visited Haddonfield many times in the 1860s, paying periodical visits to the marl pits. The fossils he found in these pits became the focus of several papers, including a description in 1868 of Elasmosaurus platyurus and Laelaps. Marsh accompanied him on one of these excursions. Cope's proximity to the beds after moving to Haddonfield made more frequent trips possible. The Copes lived comfortably in a frame house backed by an apple orchard. Two maids tended the estate, which entertained a number of guests. Cope's only concern was for more money to spend on his scientific work.
The 1870s were the golden years of Cope's career, marked by his most prominent discoveries and rapid flow of publications. Among his descriptions were the therapsid Lystrosaurus (1870), the archosauromorph Champsosaurus (1876), and the sauropod Amphicoelias (1878), possibly the largest dinosaur ever discovered. In the period of one year, from 1879 to 1880, Cope published 76 papers based on his travels through New Mexico and Colorado, and on the findings of his collectors in Texas, Kansas Oregon, Colorado, Wyoming and Utah. During the peak years, Cope published around 25 reports and preliminary observations each year. The hurried publications led to errors in interpretation and naming—many of his scientific names were later canceled or withdrawn. In comparison, Marsh wrote and published less frequently and more succinctly—his work's appearance in the widespread American Journal of Science led to faster reception abroad, and subsequently Marsh's reputations grew faster than Cope.